28.06

28 czerwca - Wtorek

Dziś mój pierwszy wpis do pamiętnika. Dlaczego? Po co? Na co? Było to dwa dni temu podczas wyjścia z rodzicami i młodszym bratem to chińskiej restauracji. Dobrze się bawiliśmy , na koniec każde z nas dostało ciasteczko w wróżbą. Otworzyłam je , wyciągnęłam mały papierowy paseczek. Przymrużyłam wzrok i zaczęłam czytać uważnie , analizując każde słowo. „Twoje życie wkrótce się zmieni…”. Zaśmiałam się i zjadłam ciasteczko ,a wróżbę wyrzuciłam wychodząc z restauracji. Ale myśląc nad tył całą noc postanowiłam założyć pamiętnik ,by zobaczyć czy coś się zmieni…

Spoglądałam znudzona w tarczę zegara , odliczając minuty i sekundy do końca zajęć. Nauczycielka od niemieckiego dzisiaj nie miłosiernie mnie usypiała. Za oknem słońce świeciło , które było dość rzadkim widokiem w Londynie , lecz latem pokazuje się częściej. Każdy już w klasie miał gdzieś lekcję , chciał choć na chwilę skorzystać w ładnej pogody. Zaczęłam stukać swoimi długimi paznokciami pomalowanymi na perłowy róż o ławkę. Spojrzałam na zegarek ostatnie sekundy , zacisnęłam powieki , a dłonie ułożyłam w pięści. Ten dźwięk , wybuch radość przez uczniów , otworzyłam oczy. Schowałam kilka książek do mojej brązowej listonoszki. Wstałam z miejsca , wychodząc posłałam nauczycielce ciepły uśmiech. Odgarnęłam  kosmyki włosów z moich oczu. Ściągnęłam krawacik i sweter , gdy wyszłam na dwór. Było cieplej niż w szkole. Żegnałam się ze znajomymi życząc im udanego po południa. Skierowałam się do przedszkola , które było niedaleko po 5-letniego brata. Mój obowiązek , lubiłam z nim wracać , opowiadał mi cały swój dzień , był zawsze taki podekscytowany. Cieszyło mnie to ,że jest małe rzeczy sprawiają mu radość , też taka jestem. Minęłam dwie ulice , zobaczyłam ceglasty budynek , pełno dzieci. Zauważył mnie już i czekał przy furtce.

-Cześć szkrabie- przytulił się do moich nóg. Co wywołało u mnie jeszcze większy uśmiech na ustach.

-Laura , stęskniłem się za Tobą- usłyszałam z jego ust. Wzięłam go na ręce , choć był trochę ciężki. Pogłaskałam go po policzku.

-Przecież widzieliśmy się rano ,a ty już tak szybko tęsknisz?...Och Lucas , musisz być dzielny- postawiłam chłopca , który pociągnął mnie do budynku swojego przedszkola. Minęliśmy kilka sal , stanęliśmy przy tablicy korkowej w jednej z klas. Pokazał palcem jeden z rysunków wykonanych przez dzieci. Narysował całą naszą rodzinę na spacerze w parku. Był uroczy i całkiem niezły jak na malucha.

-Ślicznie Lucas- skomentowałam , spojrzałam  na niego , czuł się z siebie dumny.

-Teraz bierz swoje rzeczy i idziemy do domu ,bo mama pewnie już czeka z obiadem- dodałam po chwili. Chłopiec wziął swój plecaczek z Kubusiem Puchatkiem  i założył na swoje plecy. Złapał mnie za dłoń i ruszyliśmy do domu , przez całą drogę czyli bite 10 minut śpiewał mi piosenkę , którą się nauczył. Wiedziałam ,że będę musiała jej wysłuchiwać do kiedy go czegoś innego nie nauczą. Widziałam ten nasz  biały dom z ogródkiem , jeden z samochodów już stał. Chłopiec puścił moją dłoń i pobiegł do domu , ja trochę za nim wolniej szłam. Ściągnęłam swoje czarne lakierki od mundurka szkolnego. Słychać mały atakuje mamę. Oparłam się o framugę do wejścia kuchni , zaśmiałam się pod nosem , coś go urobiła i poszedł uradowany do swojego pokoju. Podeszłam do niej i ucałowałam jej policzek.

-Witaj mamusiu , jak tam w pracy?

-Och córeczko , wiesz jak to jest , bycie pracującą matką nie jest łatwe…- spojrzała na mnie swoimi zmęczonymi oczyma. Miała ciężki dzień , musiała sprawdzić wypociny studentów , nie mogła się położyć. Dodatkowo prowadzi z tatą bardzo dobrą restaurację włoską w centrum miasta. Wymieniają się tym wszystkim. Było mi jej szkoda , tak samo jak i taty. Przytuliłam się do niej , czasem chciałam się poczuć jak mała dziewczynka , strasznie lubiłam się przytulać. Po chwili wróciła do obiadu , który miała nam za chwilę podać. Poszłam do swojego pokoju. Pierwsze co rzuciłam torbę na krzesło i ściągnęłam z siebie mundurek. Cieszyłam się ,że to ostatnie dni jego noszenia , idę do College’u. Ubrałam wzorzyste legginsy i koszulkę na ramiączkach. Zaczęłam kręcić głową w różne strony czując strzykające kości.

-Lucas! Laura! Obiad!- usłyszałam głos mamy. Na boso zbiegłam , było mi zbyt ciepło. Lucas biegł jak szalony , wydając z siebie okrzyk głodomora. Oby dwoje siedzieliśmy przy stole , mama nakładała obiad.

-A tata?- spytałam i spojrzałam na kobietę.

-Wróci dopiero rano ,ale jak będzie Ci się chciało to możesz mu podrzucić obiad- wzięłam kęs sałatki i przytaknęłam kobiecie. Byłam w sumie trochę zmęczona ,ale co się nie robi dla własnego ojca. Jedliśmy w ciszy , to  była chwila kiedy mogliśmy odpocząć i wyciszyć. Dziesięć ? Piętnaście minut minęło? Odniosła swój talerz na blat , podziękowałam  i udałam się do swojego pokoju , by się położyć , by się wszystko w żołądku ułożyło. Przymknęłam powieki i oddychałam łapiąc świeże powietrze wpadające przez otwarte okno. Ciche pukanie do drzwi.

-Tak?

-Będziesz szła do taty?

-Tak , daj mi chwilę

-Dziękuję , nie wiem jak bym bez Ciebie sobie poradziła- westchnęła , spojrzałam na nią podnosząc się z łóżka.

-Nie masz za co mi dziękować , jestem twoją starszą córką- posłałam jej swój ciepły i szczery uśmiech , odwzajemniła go i wyszła z pokoju. Wzięłam telefon do rąk i zaczęłam pisać sms’a. „Widzę Cię za 10 minut pod swoim domem. Buziaczki ;)” , po chwili „Uznam to za prośbę ;p”. Wzięłam mniejszą listonoszkę do której wsadziłam portfel , telefon i bluzę.  Okulary przeciwsłoneczne umieściłam na włosach. Założyłam krótkie czarne trampki Spojrzałam na siebie w lustrze, średniego wzrostu blondynka o niebiesko-zielonych oczach z domieszką brązu , pełne malinowe usta i ten biust… Wyszłam pospiesznie z pokoju , mama czekała już z pojemnikami w korytarzu. Przejęłam od niej pakunki i ucałowałam jej ciepły policzek.

-Będę niedługo- rzuciłam wychodząc. Przeszłam kilka kroków i przystanęłam czekając na swoją przyjaciółkę – Megan. Zauważyłam wysoką brunetkę w zwiewnej sukience z wielkimi muchami na nosie. Przewróciłam teatralnymi.

-Jak zwykle spóźnienie Cole –mruknęłam pod nosem ,ale dziewczyna jednak chyba usłyszała albo na tyle mnie znała.

-Oj tam , oj tam. Nie dziw się ,bo byłam u Jareda…- uśmiechnęła się do mnie , zakochana.

-Łajza!

-Głupia dzikuska! – popatrzyłyśmy na siebie i zaczęłyśmy się śmiać. We dwie miałyśmy dziwne poczucie humoru. Kłóciłyśmy się dla śmiechu o byle co nawet nie widząc czasem o co chodzi.

-Gdzie idziemy?

-Idziemy zanieść mojemu tacie obiad- pokazałam na torebkę z jedzeniem. Pokiwała głową. Ruszyłyśmy do centrum miasta ,do głównej komendy Policji. Opowiadałyśmy sobie zabawne historie , które ostatnio słyszeliśmy od kogoś , śmiałyśmy się aż wreszcie znaleźliśmy się pod budynkiem. Spoglądałyśmy na wychodzących i wchodzących policjantów , wyglądali zabawnie ,a jeszcze bardziej , gdy jest zimno. Przed wejściem w głąb musiałam się wylegitymować z Megan. Poszłyśmy do windy i wjechałyśmy na ostatnie piętro. Witałam się z połową ludzi , znali mnie , często tu bywałam jak byłam mała. Teraz pracuje różnie , ale ma takie stanowisko ,że jest wszystko okey. Zobaczyłam tą tabliczkę z nazwiskiem „Nowak” , zapukałam , gdy usłyszałam pozwolenie weszłyśmy. Wysoki, siwo włosy mężczyzna siedział na skórzanym fotelu , był zaskoczony naszym widokiem.

-Hej tatku , mam obiad od mamy- położyłam mu torbę na biurku. Podziękowałam nam za przyjście.

-Szkoda ,że nie było Cię w domu , Lucas prawie się nie zamykał dzisiaj jak po niego przyszłam-zaśmiałam się pod nosem.

-Taka , praca ,ale wiem ,że w weekend się na słuchał-nie był mi dłużny. Byłam strasznie podobna z wyglądu ,jak w sumie z połowy charakteru po nim. Zawsze miałam z nim dobry język , byłam jego małą księżniczką. Po godzinie rozmowy razem z Megan poszłyśmy w stronę naszych domów.

-Zazdroszczę Ci rodziców , są strasznie wyluzowani ,ale i jednocześnie opiekuńczy…- posmutniała i spojrzałam na nią zdziwiona.

-Znów się z mamą pokłóciłaś?

-Tak... Nie wiem o co jej chodzi… jestem prawie dorosła ,a ona dalej swoje…

-Mówiłam Ci nie umie się pogodzić z tym ,że traci małą Megan…nie martw się ,będzie dobrze. Pamiętaj ,że masz mnie

-Dziękuję Ci Laura- przytuliłyśmy się. Potargałam jej włosy , nie lubiłam jak się smuci. Jej mama czepiała się o byle błahostki. Miałam już nią kiedyś pogadać ,ale mi Megan zakazała. Chciałam jej wytłumaczyć tylko ,że niszczy swoją córkę. Do końca drogi szłyśmy w ciszy , chyba tego właśnie potrzebowała , wsparcia.

-Trzymaj się-  pomachałam jej ,gdy powoli znikała z pola mojego widzenia. Weszłam do swojego domu…

Aut.

Mam nadzieję ,że się spodoba. Minie kilka odcinków nim pozna One Direction. Ogólnie jest wszystko prowadzone w formie pamiętnika ,w czasie pisania może się zmienić wiele rzeczy ; )  Dziękuję za te 10 komentarzy , jest to dla mnie wielkie wsparcie. Mam już w głowie kilka wątków nie oczekiwanych. Może już wam powiedzieć ,że napisałam odcinek w którym się poznają. Wasza cierpliwość będzie wynagrodzona.

Pozdrawiam Edith!

P.S Zapomniałam dodać ,że mam pomocnika , który jak ma czas to sprawdza moje błędy ortograficzne i daje mi nowe pomysły. Przepraszam za nie ; )